Na Lofoty

Po atrakcjach związanych z Drogą Atlantycką i krótkiej przerwie na kawkę☕, ruszyliśmy dalej na północ. W tym miejscu nie sposób pominąć pewnej ważnej kwestii a mianowicie przekroczenia równoleżnika 66°33’39″N. Znaleźliśmy się w miejscu gdzie przynajmniej jeden dzień w ciągu roku słońce nie zachodzi a zimą nie wschodzi. Oczywiście ten punkt jest niejako symboliczny, gdyż co roku ta umowna linia koła podbiegunowego przesuwa się o około 15 metrów na północ a jest to zależne, ogólnie mówiąc, od osiowego przechyłu ziemi. Im dalej na północ, tym dłuższymi dniami możemy się cieszyć w lecie. Zimą jest oczywiście odwrotnie, ale mieszkańcy dostają za to przepiękne zorze polarne. My cieszyliśmy się na wspaniałe, długie dni na Lofotach i mieliśmy zamiar dobrze je wykorzystać. Gdybyście planowali jeden dłuuuugi dzień na Lofotach np. w miejscowości Reine to w 2025 roku najdłuższy dzień🌤️ zacznie się tam o 1:26 w dniu 26 maja a skończy o 1:02  17 lipca😀. Z kolei najdłuższa noc🌚, czyli czas w którym słońce wcale nie wyściubi nosa za horyzont, potrwa tam w 2025 roku od 12:10  9 grudnia do 12:03  3 stycznia. My już na ten dzień polarny się nie załapaliśmy, ale i tak podczas naszego pobytu noce były mega krótkie a o północy było jeszcze jasno. Ale o tym jeszcze opowiem dokładniej w późniejszym czasie. Wracając do symbolicznego koła podbiegunowego, znajduje się on na  płaskowyżu w Saltfjellet, przy drodze E6 pomiędzy miejscowościami Mo i Rana a Fauske. Jest tam wybudowane tzw. Centrum Koła Podbiegunowego  (Polarsirkelsenteret). Czynne od 1 maja do 15 września. W środku znajduje się restauracja, kino i sala wystawowa z informacjami o kole podbiegunowym. Jest też poczta, gdzie można nabyć pocztówki ze stemplem potwierdzające zdobycie koła podbiegunowego. My weszliśmy jednak na wzniesienie za centrum, by trochę pooglądać okoliczne widoki. Można tutaj zobaczyć też tablice upamiętniające rosyjskich i jugosłowiańskich jeńców wojennych. Tego dnia było bardzo wietrznie🌬️ więc pokręciliśmy się trochę i wróciliśmy do auta. Otoczenie tego miejsca zdawało mi się nieco przygnębiające i niegościnne. Brak drzew i kamienna pustynia gdzie okiem sięgnąć. Być może byliśmy już też zmęczeni długą jazdą. W każdym razie można tu wpaść na chwilę, zrobić fotki i tyle.