Rumunia-Marmarosz cz.1

Do starej cerkwi w Barsanie dotarliśmy jakieś pół godziny przed zamknięciem. ( Wstęp kosztuje 10 lei od osoby). Było zimno i nieprzyjemnie, ale pani przewodnik, którą spotkaliśmy na miejscu, okazała się niezwykle cierpliwą i miłą osobą. Dokładnie opowiedziała nam o historii cerkwi pw. Ofiarowania Matki Bożej w Świątyni. Można by ją nazwać wędrującym kościołem, ponieważ stała w swoim długim życiu w aż czterech miejscach! Na samym początku od 1711 roku w dolinie nad małym potokiem Slatina a zbudował ją szlachecki prawosławny proboszcz wraz ze swoimi synami jako wotum za ocalenie życia podczas zarazy. W tych czasach w okolicznych lasach żyli rozproszeni mnisi, którzy nie zbierali się we wspólnoty, tylko w tych trudnych warunkach żyli w odosobnieniu. Syn budowniczego tej cerkwi także wstąpił na drogę duchownego i został później biskupem. Postanowił on zjednoczyć rozproszonych mnichów w jeden klasztor i przygotować dla nich miejsce w dolinie rzeki Izy, miejscu bardziej dostępnym i bezpiecznym. Mnisi potrzebowali godnej świątyni i w ten sposób nasza cerkiew została pierwszy raz rozebrana i przeniesiona w inne miejsce. Świątynia składała się z ogromnych dębowych desek łączonych bez użycia gwoździ na tzw. jaskółczy ogon, dlatego możliwe było jej wielokrotne rozbieranie i składanie. Pod koniec XVIII wieku Austriacy zlikwidowali klasztor a opuszczona cerkiew została drugi raz przeniesiona, tym razem bliżej centrum wsi na cmentarz małej zarazy, czyli epidemii dżumy z lat 1738-1742. Cerkiew przestała być wtedy obiektem klasztornym a stała się kościołem parafialnym. Jednak to nie był koniec wędrówki naszej cerkwi. Na wspomnianym cmentarzu małej zarazy stała zaledwie 11 lat kiedy postanowiono ją przenieść po raz trzeci. Czemu tak się stało możemy się jedynie domyślać, albo z racji zbliżającego się Święta Zmarłych puścić wodze fantazji… Był jeszcze w okolicy jeden cmentarz na wzgórzu Jbâr , pochowano tam zmarłych podczas wielkiej zarazy, oczywiście dżumy, która miała miejsce w 1710 roku. Zmarłych było tak wiele, że nie nadążano z pochówkami, wrzucano ludzi do głębokich dołów, do wspólnej mogiły i zasypywano wapnem. Nie było też mowy o stosownych nabożeństwach nad ciałami zmarłych, tak wielu ich było. Mieszkańcy obserwowali od dłuższego czasu dziwne zjawiska w obrębie tego cmentarza, nocą pojawiały się tam błędne ogniki, słychać było jęki i zawodzenia a ludzie widzieli podobno postacie snujące się tam i z powrotem. Nikt po zmroku nie miał odwagi zapuszczać się w te rejony. Wierzono wtedy, że dusza zmarłego bez pogrzebania w poświęconej ziemi i bez sakramentów zamienia się w strigoi (upiora, wampira). Zapadła więc decyzja o trzecich już przenosinach kościoła. Krążą legendy, że kiedy przewożono ogromne dechy kościoła, woły stawały pod wzgórzem jak wryte a z lasu dobywał się przenikliwy jęk wiatru, którego jednak nie można było odczuć na skórze. Mówiono, że to dusze niecierpliwiły się widząc rychły kres swojej tułaczki. Kiedy świątynie stanęła na wzgórzu Jbâr i odprawiono tam pierwszą mszę wszystkie zjawiska paranormalne ustały. I to by było na tyle w dzisiejszym odcinku a w następnym opowiem Wam o niezwykłej wsi w Marmarosz gdzie kupił chaty sam król, o rumuńskiej życzliwości i bardzo ciekawym skansenie.